Dagboek: ‘skisafari van 1999 tot 2016′

Niet extreem, wel graag met een (klein?) tikje avontuur. Bij voorkeur met een behoorlijke dosis vrijheidsgevoel en niet al te gepolijst, maar toch ook weer niet al te heldhaftig.

Corinne van den Bosch is beroepsreiziger in zomer en winter en zoekt zo haar weg over de aardbol. Nieuwsgierig, ontdekkend en broedend op mogelijkheden om ‘off the beaten track’ de boel te verkennen. In 1999 maakte ze haar eerste skitoertocht met, en als lid van, de skiclub van het Zwitserse bergdorp Kiental. Onder begeleiding van de ervaren en gemoedelijke berggids Bernhard Mani. Een indrukwekkende ervaring rijker ging ze later terug naar huis.

Het verhaal 1999

Ooit stond ik boven op een berg. Het was in het jaar 1999. Nu zijn er heel wat bergen, maar deze was iets andere koek dan ‘heel wat bergen’. De weg omhoog was niet op vier wielen of met behulp van een kabelbaan. Maar veel, heel veel, zigzag meedogenloos met volle bepakking :-( stijgen. Op toerski’s. Met de eigen benen. Want voor vertrek, leek mij dat het toppunt van stoer. Onderweg niet meer. Regelmatig vergezeld van ingehouden krachttermen, want welke …biep… had in haar ijdele waanzin deze martelgang afgesproken, was ik gedwee in het kielzog van een geheel niet vermoeide vrolijk vooruit schuivende, hoe irritant, berggids toch op een winterse top aangekomen. Een heel hoge top.

Maar op die top verdween alle pijn en ook de dikke van vermoeidheid krokodillentranen sneller dan ik me nu nog voor kan stellen. Want daar … daar was de wereld sprakeloos, en wit. Zonder schurende ski’s en mopperende ‘ik’ werd het langzaam krakend stil. De stilte was, cliché maar waar, oorverdovend. Verstrengeld met een diepe, zo goed als tastbare rust. Wervelende en tuimelende wind speelde in het rond, en waar je ook maar kon kijken ontspon zich een oneindige zee van witte bergruggen. Alsof de aarde uit niets anders bestond, nooit uit iets anders had bestaan, altijd zou blijven bestaan. Oerreuzen die lagen te slapen onder witte dekens met af en toe een randje zwart. Als om een beetje houvast te geven zodat je niet zou verdrinken in de witte stilte.

De aarde onaangekondigd in die gedaante ervaren, voegde zich recht door ratio, dagelijkse routines en ogenschijnlijk beduidende noodzakelijkheden. Dwars door hart, merg, been, ziel en de laag die daaronder blijkbaar ook nog bestaat, naar binnen. De tijd stond op dat moment in een alles overtreffende ruk stil, of in z’n achteruit. Ik geloof dat laatste.

Terwijl ik de onwezenlijke ervaring wat van me af probeerde te schudden, liep Rosi, een tanige uit het kleine (600 inw.) absoluut no nonsens Zwitsers bergdorp Kiental afkomstige toergenote, raar te slikken. Wat tranen weg? Ze had haar leven niets anders dan bergen gekend?! Het was voor haar dagelijkse kost zou je zeggen. Toch, bijna onhoorbaar, schor, vanuit diep achter in haar keel verscholen, hoor ik haar mompelen: “Wat een schoonheid, dat we dat nu toch niet heel kunnen laten.”

Gelovig ben ik niet en zal ik ook niet gauw worden, maar de impact van dit schouwspel was van een buitengewone orde, misschien wel almachtig. De aarde in zo’n pure vorm meemaken was een klein of misschien gewoon wel een groot wonder.

Het liefste zou ik nu een lege bladzijde schrijven. Geen gedachten, geen woorden. Tijdloos besef op leeg papier om de herinnering niet zomaar met tekst of tekens op te vullen.

…… tja.

Een paar stipjes dan maar?

Want daar bovenop die rots met al dat uitzicht om me heen, vraag ik me af hoe zou je (ik?) CEO’s van Shell, Unilever, DSM, noem ze maar op, hierheen kunnen slepen. Niet omdat ik nu meteen een duurzaamheidsfreak ben of de aarde wil redden. Daar wordt ik eerlijk gezegd soms wel eens wat tegendraads, of wat opstandig van. Van die nieuwetijds kleine huis op de prairie types die de nieuwe duurzame heiligheid hebben uitgevonden, brrr. Maar wat als die bazen van de multinationals dit ook ooit zo ultiem zouden kunnen ervaren? Of eigenlijk, als iedereen dit ook maar eenmaal in zijn leven zou kunnen meemaken. Wat zou er dan gebeuren? Wat een tof avontuur zou dat zijn!

Terwijl ik daar zit, mijmerend op mijn steen, zie ik de onmogelijkheid van die gedachte. Met helikopters krijg je misschien nog wel wat hotemetoten die berg op. Maar dat zal niet werken. Die moppertocht omhoog zet de poriën van je diepere lagen open. De natuur laat zich niet vanachter een glossy gelikt en gepolijst flitsbezoekje kennen.

En dus frons ik mijn wenkbrauwen nog maar eens diep en daal daarna in de wetenschap van dit niet haalbare plan de poedersneeuw in, omlaag. Een ultieme kick, maar ook heel nuchter terug naar de werkelijkheid…


16 JAAR LATER

Wintertrekking I

Het kan wel! We gaan langlauf (of cross country, is hetzelfde maar klinkt wat beter), winters natuursnuifen op latten, meer ‘back to nature’ maken… Er is een try out gedaan en die was top!

Met langlauf? Die tuttensport?

Ja, die tuttensport. Maar dan anders.

Niet het geschuivel in hobbypak in een enkele Oostenrijkse loipe, maar … toegankelijk voor iedere redelijk sportieveling, op pad dicht bij de natuur, met een licht tot middel avontuurlijk karakter. Een trektochtavontuur ‘light’. Vaak via loipes, maar eruit moet ook niet meteen een probleem zijn. Geen, of hooguit bij uitzondering, luxe verwen hotels. Wel als het even kan authentieke landelijke overnachtingsplaatsen met een bij voorkeur goed bed. Verder vooral onszelf.

PLAN

  • Toegankelijk, maar toch ook intens winters natuuravontuur.
  • Op latten.
  • Een meerdaagse trekking.
  • Vaak via loipes, maar winterwandelpaden of zelf een spoor trekken kan ook voorkomen. Spikes voor onder de langlaufschoenen mee, mocht er wat gekluund moeten worden.
  • Op een redelijk, maar niet extreem niveau.
  • Niet voor beginners, maar ook niet voor van die doorgeschoten uber sportliche types (met alle respect voor beide groepen).
  • Opfristraining aan het begin.
  • Startplek 2 nachten, i.v.m. testen materialen op eerste trekkingsdag.
  • En dan van hut naar hut (of iets anders waar je slapen kan).
  • Soms met gedeelde slaapplaatsen.
  • Een andere keer ieder zijn eigen slaapplek en misschien zelfs wat luxe (zal van de mogelijkheden afhangen).
  • Basic, maar niet Spartaans.
  • Met bagagevervoer.
  • Koken? Dat zal er van af hangen.
  • Sauna? Heel misschien. Zou wel lekker zijn een keer.
  • Rond de 20 kilometer per dag.
  • Bij voorkeur hotspots vermijdend.
  • En natuurlijk af en toe wat of wat meer tijgeren die bergen op. Ik visgraat, jij visgraat, wij visgraten… wij blijven visgraten en nog even en ik wordt een visgraat ;-)

Wie doet er mee??? Meld je aan.

Voor meer info zie de Pustertaler en de Leutasch / Seefeld winter safari’s.

En de complete route dan ook maar meteen!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>