Dagboek ‘op zoek naar Winter Anders’

Ooit droomde ik niet, maar was ik echt op skitour. Feitelijk geregeld flink pijn lijden en afzien, maar ook de aller mooiste plekken op aarde, heel veel lol en van hut naar hut. Het winter nomadische bestaan ten top. Letterlijk. Hoe gaaf zou het zijn als dat een beetje toegankelijker ook zou kunnen. Met een groepje malle vrienden of andere beetje cowboy achtige types die wel van eens wat anders houden. Een winterse strooptocht. Die wens daar loop ik al heel lang mee rond, maar blijkt moeilijk te realiseren. Dus trek ik deze winter de stoute schoenen aan. Ga in mijn eentje op pad om maar eens zelf te doen wat ik denk dat zou moeten kunnen. Niet op tourski’s, maar op van die zogenaamd oubollige langlauflatten. Maar dan wel met een zwerver en maling aan de gangbare concepten mentaliteit. Wat het op gaat leveren? Geen idee.

1 maart 2015

Op zoek naar ‘ander winteravontuur’ heb ik veel te dure winterbanden onder de auto laten leggen, op de valreep nog sneeuwkettingen weten te scoren die bijna overal waren uitverkocht, want op tijd die dingen regelen is veel te makkelijk, en het strakke plan om verstandig een dag eerder te vertrekken verruild voor zonder reservedag, maar wel op zondagochtend vroeg de weg op. Geen vrachtverkeer, de carnavalsfile richting de andere kant en de regen is gisteren al gevallen (dacht ik). De dance Cd van Umberto Tan (Happy, happy) doet zijn werk en een vrij kansloos winter backpack plan is begonnen.

Doelstelling: Verbinding Leutasch en Ehrwald onderzoeken met ruim 250 kilometer dwars door de natuur loipenetwerken van de Seefeld regio en vooral (!) de Gaistal off loipe route. En een skischool die back country trekkingen in de sneeuw begeleidt. Winternatuurtochten op latten voor iedere gemiddeld sportieve gek. Zelf doen eerst maar eens. En wie weet volgende keer met een stel uitgelaten whatever agers; prettig irritante pubers, snelle opa’s en/of oma’s, knorrrige en niet knorrige midlifers, kortom de hele tuimelende gezellige bende. Wel fit, gewoon lekker op pad in winters niet alledaags landschap.  En niet te vergeten al rondtrekkende neerploffen bij slaapplaatsen die een overgeromantiseerd backpackershart sneller laten kloppen.

Totdat… de weersvoorspellingen begin maart, wanneer het altijd (altijd!) mooi weer is, ongeveer 100% neerslag geven voor de hele (hele!) week. Niet alle regen was gisteren gevallen…

Het razend populaire flashpacken (de verse variant van backpacken, zonder de lonely planet, wel met digitale hulpmiddelen) moet uitkomst bieden. Na een uur en nog een en nog een, surfen op het net, smeek ik om de ‘good old’ papieren reisbijbel. Een hostel in zonniger dan de geplande oorden (Italië na de Brennerpas), neemt volgens goed cultureel gebruik de telefoon op beloofde tijden niet op. En omdat de kans op een slaapplaats twijfelachtig is, valt die af. Grondig zoeken naar alternatieven vraagt veel tijd en levert vooral gesloten hostels of boven budgetmatige accommodaties op. Digitaal pitbullen is uiteindelijk niet zinloos: Vlak na de Fernpas ligt het dorp Imst. Niet romantisch, wel verregend. Maar er is licht in de duisternis. Het ligt wel alvast op de route naar de zon en Ik kan terecht.

LS RomedihofGeheim tip 1 is binnen!!! Aan het begin van het lang gerekte Pitztal, ligt Backpacker hostel Romedihof. Geen loipekilometer te bekennen, maar wel een bed, een telefoon die opgenomen wordt en een stap op weg in een nog nader te bepalen richting. Leutasch/Seefeld is voor de komende week missie hopeloos (alhoewel grappig genoeg zo goed als om de hoek), de rest is hopelijk morgen kansrijker dan vandaag. Wat het dan ook worden gaat…

In Imst doet ‘Engel’ open, hij legt uit:  ‘Afkorting van Engelbert.’ Engel rekent 22 euro incl. tax en broodjes service morgenvroeg, vrij gebruik van boter, jam, melk,  suiker, koffie en thee uit de keuken. Halve liters bier en Radler voor 2 euro op basis van vertrouwen, en! een keigaaf (keigaaf!) opgeknapte boerenhof uit de 15e eeuw als super verzorgde hostel. Het huis is minstens zo indrukwekkend als de Pitzthaler gletsjer him(her)self. Met wat moeite, dat wel, is er dan toch het eerste welkom ‘thuis’ van deze trip.

De Italianen in zonnig Toblach blijken ook in de avond nog altijd niet bereikbaar en het vervolg dus ongewis. De budget ravioli uit de supermarkt onderweg smaakt er niet minder om. De winterbanden moeten immers wel terug verdiend worden.

Morgen verder.

2 maart 2015

Italianen slapen nog of zitten te eten, nemen in ieder geval de telefoon niet op. Het weerbericht is nog immer bakken uit de lucht en ik zit met mijn neusje tegen het raam aan gedrukt. Wou dat ik twee hondjes was, dan kon ik samen spelen. Geen sneeuw, maar dikke vette druppels regenwater. Tot 1600 meter valt er weinig anders te verwachten. Boek lezen, spieren van harde arbeid uit laten deuken, genoeglijk rommelen in een nog steeds uniek bouwwerk op de meest onmogelijke plaats tussen industrieterreinen van Imst en de A12 van Bregenz naar Innsbruck. Het leven is goed.

Om half vier wordt ik gewekt door een paar heldere hersencellen. Wist niet dat ik ze had. Waarom niet even in de Seefeld regio gaan kijken? Komende week is het daar hopeloos weer, maar een lekkere stek voor de week er na gaan zoeken, mwah, best slim. Het is een half uurtje rijden even verder de berg op.

Seefeld ligt in een koude luchtstroom. Als het ware in een tochtgat vanuit Duitsland. Of dat positief is weet ik niet, maar het levert ze daar op 1100 meter dikke vlokken sneeuw op terwijl de rest van Oostenrijk tot 1600 meter ‘soaking wet’ is. Sneeuwkettingen? Net niet, maar de winterbanden mogen wel een klopje op de bandenschouder. Wat ben ik braaf. Heel de regio door gecrost. Als tochtengebied zelfs in deze warme winter prima stek! Maar acco’s voor 2 max 3 dagen voor een groep mede winterse backpackers, “winter anders” tiepjes? Dat is nog niet een, twee, drie gedaan. Ik moet dus terug.

Alleen niet voordat de regen verdwenen is. Morgen de gok maar wagen. Italie: Ik kom er aan…

Het moet niet gekker worden. Nog een keer probeer ik het hostel… ze nemen op! Kamer is gereserveerd! Als ik er voor 12 uur ben kan in inchecken en anders na 16 uur. De wekker gaat op strak, koffie in de bidon en met de vlam in de pijp wordt het de Brennerpas!!!

3 maart

Het weer is bizar!!! Strak blauwe hemel. Alsof er nooit regen bestaan heeft. En Toblach blijkt na 3 uur rijden, heel erg niet wit, maar groen. Oeps, dat laatste hadden ze er even niet bij verteld. Wat nu?

Lunch in de zon, hersens laten werken, en de keuze wordt de hoogteloipe van Platzwiese: Acco onderzoek, heel naar :-) .

Maar het is erger! Zo mooi heb ik het nog niet vaak gezien. Het is van de laatste busstop een klein uur lopen naar een berghut die een optie is voor het toekomstige avontuur. De schoonheid van deze kleine tocht valt niet uit te leggen. Een brok heb ik in mijn keel of is het mijn buik. Het is schitterend! Foto’s komen ergens verderop, maar die raken de werkelijkheid niet. En het moet niet gekker worden. Twee geschikte acco’s. Een berghut met matrassenlager en … tja, hoe moet ik het zeggen. De berghut was het doel. Lekker primitief. Geen douche, wel sfeer, echt weg van de wereld. Maar wat doe je als 30 minuten sneeuwlopen verderop de sauna lonkt, privékamers geboden worden, wollige badjassen aan de deur hangen, pantoffeltjes ook, taart gratis is en sneeuwschoenen spontaan van het huis geleend kunnen worden, om de Strudelkopf op te lopen met vrij uitzicht op de Dolomieten en vooral de toppen van de ‘Drei Zinnen’… Kies je dan voor ‘’hut met 10 man in een hokje met een gedeelde kraan’’? Ja toch. Ik ga het donderdag uittesten. De kraan wel te verstaan. Sloeberbudget kan de sauna niet aan.

Wordt vervolgd.

O ja, het eten in het Toblach hostel is zelfs voor povere backpackers niet bijster te hakken. Morgen wordt dat op jacht naar de eetschat van Toblach. Het wordt ook hier een dag kleddernat weer. Dus dat houdt me uit de zon en aan het werk. ‘Einde van de loipe hut’ in Sexten is het doel van de dag! Uurtje lopen via een winterwandelweg. De auto doet het nog niet op de loipe. Samen met bezoek aan de skiverhuur om overmorgen met latten de Platzwiese op te gaan, is niet verkeerd voor een grauwe dag. Daarna komt er beter weer. Tijd voor testen van het programma to be. Volgens de mevrouw van het VVV heeft ze langlaufers gezien buiten de loipen. Die route maar eens checken…

4 maart

Kleddernat in Italië is zon tot 14.30, daarna langzaamaan wolken en dan toch ook dikke vette sneeuw. Op weg naar de einde van het dal (Talschlusshutte) hut en andere te onderzoeken zaken, is dat dus meer dan goed genoeg. Voedsel en stokken mee en lopen met die benen. Maar liefst een half uur. En de Dolomieten blijken ook hier op velerlei gebied magistraal. VVV’s overal vriendelijk met heel veel info en skiverhuuradressen meer dan me lief is. Dat komt dus goed. Trainen in het prachtige stadion is gratis en de bottleneck, namelijk een dol plan voor twee onlogische routes, blijkt na aanvankelijke twijfel ‘gewoon’ haalbaar.

Panorama loipe naar Nemes hut

Een paar sacherijnige Duitsers niet meegerekend. Die A) geen antwoord wilden geven of een van de twee lastigst bereikbare loipes beetje te doen was en B) toen ze eenmaal antwoord gaven lagen ze vooral te kreunen en te steunen. Van 250 hoogtemetertjes… Watjes. Maar ik had mijn antwoord. Route niet voor baby’s, hutten wel open, en wel degelijk grotendeels bereikbaar via een loipespoor. Weliswaar wat geruïneerd door wandelaars. Maar dat was nu juist de bedoeling van een afgelegen loipe annex skiwanderweg. Beetje cowboyloipe. Perfect geschikt en een mooie route haalbaar vanuit de Talschlusshutte. Ondanks eerdere geluiden dat de boel verdwenen was. Jihaaa. En daarmee is een belangrijk Dolomieten mysterie opgelost. Er kan gelanglauftrektocht worden aan deze kant van het routeplan! Klunende vlaklanders gaan de kreunende Duitsers eens ff een poepie laten ruiken.

Morgen product test Platzwiese. Als het weer tenminste niet verlaat toch bakken uit de hemel laat storten. Dat wordt heel precies inpakken, want alles moet voor twee dagen op mijn rug. In de rugzak die over het algemeen alleen bepakking voor 1 dag vervoert. Vingers crossed dat ik morgen geen ochtendhumeur heb. Wordt vervolgd.

5 maart

Te veel gebluft met mijn product test bla bla? Het weer is redelijk. Buiten tenminste. Binnen is het andere koek. Mijn o zo knusse bed, flinke dosis M en M’s en van het ontbijt gepikt brood moeten me in leven houden. Geen flauw idee wat of hoe, maar de ‘’in gedachte reuzin’’ is geveld. Ik ben een wrak. Een berg oplopen is er niet bij en dus zit ik gevangen achter de tralies van het hostel. Braaf bel ik de berghut af. Niet nodig, want er zijn geen andere gasten, dus de boel is dicht. Had ik wel gekomen dan had ik een Iglo kunnen bouwen. Heerlijk van die robuuste authentieke bergkabouters die klantvriendelijkheid op eigen wijze interpreteren. Nieuwe rondes nieuwe plannen. Vandaag voor vogeltje spelen. Morgen hopelijk zelf op ski’s toch maar checken of de Duitsers inderdaad watjes zijn en dan overmorgen wel met logeerbepakking de Platzwiese optijgeren. Naar een andere hut. Dat wel! En… die is reeds gereserveerd. Mijn moeder valt nu flauw als ze dit leest. Niet van het soort van ‘’alleen de berg op avontuur’’, wel van de tijdige reservering. Maar ja, ik ben dan ook ziek.

Wordt vervolgd.

6 maart

De Duitsers zijn watjes. Nou ja, bijna dan. Het is inderdaad pittig om de Kreuzbergpass te verlaten. In de zon, onderaan de skiliften, is het veels te lekker. Ik ruk me los. Loom op pad en rond de 300 hoogtemeters in de visgraat omhoog is niet voor watjes. Dat klopt. Maar het is ook wel weer goed te doen. De loipe (welke?) is slecht. Dennenappels omzeilen en af een toe een wat ijzig stuk horen er bij. De hut ook! En die is gevaarlijk goed gelegen. Voor je het weet ga je te laat terug. Wat een super plek! Uitzicht, zon en voedsel met een ster (van Corinne, Michellin vindt de berg te hoog). Later bij het VVV in Sexten nog een gouden tip erbij en de cirkel is meer dan rond; er is een nieuwe lift waarmee je een feitelijk onmogelijke passage kan overbruggen. Onderaan die lift weer loipe of de bus en het leven is goed! Kortom, deze ietwat cowboy route is in een lichte (alles via de lift) en een iets avontuurlijker (zelf vanaf de pas omhoog tijgeren, wat zeker de moeite waard is, en op terugweg wel met lift) variant mogelijk. Ik ben blij!

7 maart

Kleine rugzak volgepropt met toiletspullen, handdoekje, warme kleren voor de avond en voor onderweg, huttensloffen en… bergschoenen voor het geval ik niet goed wijs ben en de ski’s aan de wilgen kan hangen. Niet over de drukke route met veel dagjesmensen, maar via de achterdeur. Langs de gesloten maar mooi gelegen Stolla Alm hut, wil ik vanuit het dal door de bossen naar de hoogteloipe van de Platzwiese zien te komen (2000 meter boven den zeespiegel). Even zoeken aan het begin, maar dan is het pad gevonden. VVV gaf aan dat het breed genoeg was voor de langlaufski’s. Tja, dat is dan weer niet echt het geval. Maar een heel stuk lukt het om op de schubben omhoog te komen via een smal, maar ongekend mooi bospad. Wat is het fijn dat mensen kuddedieren zijn. Twee toerskiërs is alles wat de wereld bevolkt. En een malle langlaufer dan; ik. Totdat… 8 druk gebarende Italianen de weg versperren. Of ik wel goed bij mijn hoofd ben. Een man spuugt nog net niet (is niet overdreven), maar wil er geen woord aan weiden. Gestoord ben ik. Achteraan loopt een sympathiekere dame die in het Frans (niemand spreekt Sud Tirols) uitlegt dat het een en al ijs is en ongekend bloedlinksteil. Wat nu?

PW achteromAlle kaarten heb ik van te voren geraadpleegd, locals uit de langlaufsport gecheckt en het VVV een dorp verderop ook. Iedereen vond het best een goed plan. Maar ja… wie is er wijzer? De Italianen die ik nu tegen kom, of alle andere research. Met bonkend hart kijk ik heel voorzichtig iets verder. De Italianen blijven nog staan kijken of die gek echt door gaat. Ik weet dat ik bergschoenen bij me heb, er geen rare dingen op welke kaarten (ook gedetailleerde bergkaarten) stonden. Maar hoogtelijnen kunnen bedriegen en de ijsbaantjes die de sneeuw soms vormt, staan er ook niet op. ‘Bloody hell’. Zo was ik in de hemel en zo ben ik heel ergens anders. Voorzichtig verder kijken eerst maar eens. Terug kan altijd. Na 5 minuten komen gelukkig twee Sud Tirolers het pad af. Zonder bontkraagjes en met een sportiever uiterlijk en verstaanbaar en niet in alle staten. En dat raken ze ook niet van mijn plan; ‘prima te doen en veel plezier.’ Die Italo’s hadden me echt beet, maar de Sud Tirolers lijken me betrouwbaarder en zo kan ik met gerust hart verder. En hoe! De route is te mooi voor woorden. Heerlijk dat zo weinig mensen deze achterdeur nemen. Alhoewel eigenlijk iedereen dit een keer mee zou moeten maken. Die houden we er in! En onderweg een top idee (vind ik zelf dan) ontwikkeld voor een nieuwe cross/back country ski variant. Met vellen speciaal voor onder de wel gewoon klassieke langlaufski’s (hele lengte), stokken met iets grotere tellers, of aanklicktellers, spikes voor onder langlaufschoenen (voor als je wel een keer op een link stuk komt, wat inderdaad kan gebeuren met deze tak van net wat avontuurlijker langlaufen) en bandjes (als die er niet op zitten) voor aan de rugzak om er ski’s op te bevestigen. Simpel, maar wel helemaal top.

Wordt vervolgd.

8 maart

De huttenbaas heeft het Italoverhaal helemaal weggeblazen. ‘Die gasten zijn over alles hysterisch.’ Hij komt zelf met nog een doller plan. En dat plan ga ik testen. Via de achterdeur altijd omhoog gaan is zijn devies. Want by far de mooiste route van alle routes naar de Platzwiese! En dan via de voordeur er weer af. Een brede oude militaire weg 600 hoogtemeters omlaag… Mmmm, dat gaan we dan maar eens proberen. Ik ben er dit keer niet gerust op. Maar het plan bevalt me wel.

Ahum, breed is hooguit 1 meter. Alhoewel dat later wel beter wordt. Maar goed begaanbaar geldt wel bergop. Maar er af op twee voor die gelegenheid weinig meer dan luciferhoutjes is mij toch even te enthousiast. Veel verijsde brokken sneeuw, een uitgesleten spoor met hoog opstaande randen, en dus remmen is feitelijk onmogelijk. Het lef van de huttenbaas wordt er niet minder leuk om. Want andersom, die route omhoog tijgeren, is zeker wel een goed plan. En daarmee is een volgend deel van de cirkel van het grotere plan rond. Deze route omhoog nemen stond nog als laatste grote check op het menu en is bij deze goed gekeurd. Als laatste nu alleen nog terug naar beneden, de route voor de massa met wandelaars, sleetjes, toerskiërs en wie weet ook een enkele langlaufer. Druk, maar niet minder mooi. Vanmiddag aan de beurt. Ik ben benieuwd.

Wordt vervolgd.

9 maart

Spierpijn! Even naar beneden met volle bepakking in ploeg op langlaufski’s… laten we zeggen dat een deel daarvan is gehaald. En “gelukkig” moest ik toch even testen of bergschoenen mee geen overbodige luxe was. Hmmm, dat was het niet. Ski’s op de rug. Langlaufschoenen om mijn nek en leven de pantoffels die redelijk stijve BC-schoenen heten. Het laatste stuk als avontuur was daarmee compleet.

Ski’s inleveren, grote bagage ophalen uit het hostel en hoogste tijd voor het inmiddels ook zonnig Oostenrijk!

Wordt vervolgd. En het uitgewerkte plan zit in de pijplijn. Thuis achter de computer nu nog de rest.

10 maart

Dan heb je 279 kilometer langlaufloipe, maar geen  hotel die toerlanglaufers (althans in een groep) kan stallen. Seefeld, Leutasch en de rest, hoe moet dat nu? Tig locals aangeklampt, skileraren, hotel- en pensioneigenaren, iedereen is verbaasd over het idee van een trektochtweek voor langlaufers. En de immens toffe route van Ehrwald via Gaistal terug naar Leutasch…??? Is geskipt. Wegens gebrek aan interesse… van de grijze golf die hier zijn loipe baantjes trekt. Het lijkt verdorie het zwembad wel. In de snelle baan verzuip je nog bijna van het trage tempo. Creatiever dan dat staat niet op het menu. Dan maar de kont tegen de krib. En mogen de toerski’s uit het vet. Voor eerst even een rustige route. Het Gaistal in, maar niet heel ver. Er ligt een toffe hut minder dan een uur van een parkeerplaats redelijk diep het dal in. De paardenslee inclusief dekens en belletjes gaat er heen, dus dan moet ik er ook kunnen komen. En wat suf klinkt, is het niet. Net even een andere route via het smalle “paardenslee vaarwel pad”, is een wonderschone verrassing. Het eerste stuk over een door de paarden en vele anderen voorgelopen weg, daarna vrij makkelijk via een mooi boswinterwandelpad en dan als kers op de taart op een eigen maagdelijk spoor verder geleidelijk omhoog. Terug zijn de gewone weg en een mooi off piste veld beide mogelijk. Vandaag alleen niet. Off piste is de sneeuw cement, dus gaan we spookrijden op weg naar de paardenslee die dit inimini toerskiërtje vol geestdrift begroet. De Apfelstrudel bij de Hammermooshut moet apart genoemd worden. Bijna niet op te krijgen want XXL en gruwelijk goed.

Plan twee voor de dag is het zogenaamde echte werk. Met toerskiënd Oostenrijk de berg op naar de Rauthhutte. Maar 450 hoogtemetertjes, en dat is op toerski’s echt niet veel. Ahum, maar wel ff erg stijl sowieso en voor een vlaklandertje van bijna een zekere leeftijd (don’t ask) in het bijzonder. En terug keiharde ijzige ten dele pikzwarte afdaling. Staalkanten van de ski’s net geslepen en toch heel pittig! Maar overleefd. Gelukkig geen Italianen onderweg ;-) en mn moeder ook niet ;-)

Wordt vervolgd.

11 maart

Ik wou dat ik 2 hondjes was, dan kon ik samen spelen. Want het komt weer eens met bakken uit de hemel en dus zit ik met mn neusje tegen de ramen aan gedrukt te denken wat ik toch met Leutasch en Seefeld aan moet, althans in relatie tot mijn zwerfplan. Nog maar een laatste poging wagen. Mosern zit een Jugendheim op een spectaculaire plek met in het dorp een supermarktje, bank, VVV, skiliftje en aansluiting op vele mooie loipes. Dicht. Maar wel in de gids en dus met e-mailadres en website. In Leutasch helemaal onderin net zo iets lijkt het. En Hammermoos hut (juist, van de Apfelstrudel XXL) heeft wel slaapplaatsen, maar niet zeker in de winter. De Gaistalroute (top route off loipe van Ehrwald naar Leutasch) is exit, maar met een groep is wel een langlaufleraar te vinden die mee gaat en in Mosern blijkt een hotel te adverteren dat ze ook voor een nacht onderkomen bieden. Of dat ook in de winter geldt, is dan wel weer even de vraag. Samengevat; de Olympiaregio heeft nog geen medaille voor flexibele acco’s of hutachtige acco’s bereikbaar voor niet-baantjes trekkende langlaufers. Maar wie weet biedt email straks terug in Nederland uitkomst. En!!! Misschien is deze regio, met goed busnetwerk en super veel mooie loipekilometers, beter geschikt voor andere creatieve grappen. “Alles wat / schnupper week” bijvoorbeeld. Met langlauf skating dagen, klassieke dagen, een toerski halve dag, een langlauftoertocht met stempels en een felbegeerde ‘loipenagel’ scoren, zelfs wie weet met paardenslee (je moet er niet aan denken, maar zeg nooit nooit) en eventueel de latten in de wilgen voor een dag met een sneeuwschoenwandeling naar een of andere berghut. Kortom… wordt vervolgd. Morgen nog een dagje zelf klooien en dan naar huis.

12 maart

En dan is ie er toch… die ene overnachtigsmogelijkheid in het uiterste deel van Leutasch. Een herberg met zo’n schelpje. De Jacobsroute? Niet extreem goedkoop, maar wel betaalbaar en met kamers te mooi voor sobere pelgrims. Maar who cares… Met Mosern en Leutasch met flexibele adressen buiten kerst en carnaval in de pocket nu in Nederland uitzoeken of een nacht in Gaistal, Hammermooshut nog een extra kers op de taart kan worden…

Wordt vervolgd… grasduin in verliefdopreizen en je vindt het een en ander.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>